De laatste tijd gaat het steeds meer kriebelen om een hond te nemen. Op één slechte ervaring na, voel ik altijd al een grote verbondenheid met honden. Ze herkennen me, begrijpen me, voelen me aan en zijn er altijd wanneer ik dat wil. Dat klinkt enorm dominant, maar het is wel heerlijk. Hoe heerlijk is het dat er iets is dat onvoorwaardelijk van je houdt? Een God heeft altijd bepaalde voorwaarden, maar een hond niet. Ricky Gervais zei het al meerdere malen. Honden zijn de goden die we nodig hebben. Totdat ik Bliksem las van Liz Huisman. Want toen realiseerde ik me... honden kunnen ook doodgaan. Nu ik dit schrijf denk ik ook ineens aan het boek Zoef van Janneke Schotveld. Het verdriet dat je moet voelen als een hond bij je weg is, is onbeschrijfelijk. De vraag is dus of je iets fantastisch aan je leven toe moet voegen, als je weet dat het uiteindelijk veel pijn gaat doen? Precies het thema van Bliksem van Liz Huisman!
Vesper drijft heerlijk in de zee. Dit doet ze vaker 's nachts. Dobberen onder de prachtige maan, tot ze ineens twee sterke handen om haar heen voelt. Eenmaal ploeterend op het strand komt ze oog in oog met Ries. Meteen heeft ze een hartgrondige hekel aan deze jongen. Na deze ontmoeting, begrijpt Vesper dat Ries haar alleen probeerde te redden. Toch is ze boos, moet hij nu ook nog haar momentje in de zee verpesten? In haar boosheid beent ze verder en schopt tegen een beeldje aan van een hond. Haar teen doet heel veel pijn en uit frustratie pakt ze het hondenbeeldje en neemt het mee naar haar strandhuis. Als ze had geweten dat hier de as van de hond van Ries in zat, had ze die natuurlijk nooit meegenomen...
Bliksem gaat over dingen kwijt zijn. Zo durf ik dat wel te omschrijven. Zo is Vesper haar beste vriendin kwijt geraakt op een hele nare rotmanier. Ries is zijn hond kwijt, maar ook zijn moeder vanwege een burn-out. Op dat strand wilde hij zijn hond uitstrooien. En nu is die hond (je raadt het al) ook al kwijt. Ries en Vesper kunnen elkaar daardoor in het begin niet uitstaan, maar zijn toch steeds nieuwsgieriger naar elkaar. Ook al wil Vesper geen nieuwe vriend meer, want stel dat die je ook weer pijn gaat doen.
Het tweede jeugdboek van Liz Huisman is dus wederom een succes. Het eerste boek Durf wordt door Sander ook al bejubeld. Hij schreef:
Durf is een warm en gevoelig debuut dat kinderen laat zien dat veranderingen spannend, verwarrend en soms juist precies nodig kunnen zijn. Een verhaal dat troost biedt én aanmoedigt om je eigen pad te durven kiezen.
Bliksem is een troostboek. Een troostboek voor kinderen die iets of iemand kwijt zijn en die niet meer terugkrijgen. Aan hen is het boek een geschenk, want als je je schepen kunt verbranden, dan is daar iets of iemand die je leven nog net wat meer kleur of jeu geeft. En dat is toch waar het leven om gaat?
