Bløf schreef het al in zijn liedje Oktober:

"Oktober overvalt ons ieder jaar
We kijken naar elkaar, na een overvolle zomer
En we zijn alweer veranderd, maar het voelt niet meer vertrouwd
Nu we plotseling beseffen dat wij onszelf niet zijn in oktober"

Maar wat nou als je je zelf niet bent door oktober, maar door iets anders? Namelijk de val vanuit een boom. Een boom waar je zelf in was geklommen, omdat je haar niet meer wilde zien. De vrouw die mijn moeder was, met haar moest ik mee. Niets voelt meer vertrouwd, de wereld stort in, terwijl alles om je heen doorgaat. Want door die fout, of de fout van de vrouw die mijn moeder was, moet ik nu met haar mee.

Oktober woont in het bos. Samen met haar vader overleven ze in een houten huis, dat de vader van Oktober in elkaar heeft gezet. Oktober haalt eten uit de tuinen, zorgt dat het bos er voor ieder jaargetijde weer goed bij ligt en zorgt voor de planten en dieren om haar heen. Laatst vond Oktober een uiltje. Achtergelaten en alleen. Ondanks dat haar vader had gezegd dat Oktober niet voor het uiltje kon zorgen, heeft ze hem toch meegenomen naar huis (stiekem). Toen haar vader het doorkreeg, mocht ze hem houden, maar moest Oktober het beest bevroren muisjes geven. Op haar verjaardag is het voor Oktober altijd heel speciaal. Als zij en haar vader 's avonds bij een vuurtje zitten te genieten van de avond, is zij er ineens. De vrouw die haar moeder was. Snel rent Oktober weg en als haar vader achter haar aankomt, worden de problemen die dat met zich meebrengt alleen maar groter, en groter.

Oktober, Oktober doet me een beetje denken aan Het wilde meisje van Katherine Rundell. Beide verhalen gaan over een onaangepast meisje in de schoolcultuur die we kennen. Het verschil is dat Oktober wel degelijk uit Engeland komt, en Wilhelmina uit de jungle van Afrika. Toch moeten ze beiden proberen te passen in het schoolsysteem. Dit is voor beiden erg lastig. Oktober komt door allerlei omstandigheden ook terecht in de jungle die wij de school noemen. Met allerlei regels en rituelen die wij allemaal heel normaal vinden.