De waanzinnige boomhut stopte bij 169 verdiepingen. Even goed om dit te onthouden voor de aankomende pubquizzen. Dit is echt zo'n quizvraag. Natuurlijk konden beiden heren niet stilzitten. Terry Denton was al een tijdje bezig met het schrijven van andere boeken. Samen met Andy Griffiths won hij wel 3 keer de kinderjury in Nederland, was hij de eerste buitenlandse schrijver die het kinderboekenweekgeschenk mocht schrijven en waren de Australiërs al een keer te gast bij het Klokhuis. En nu komt Andy Griffiths met zijn nieuwe reeks: "Jij en ik en het land van verloren voorwerpen." Wederom is het aan Edward van de Vendel om dit te vertalen, maar kan het net zoveel potten breken als de waanzinnige boomhut?
Jij en ik zijn op avontuur, maar dat lukt natuurlijk niet als je je gelukbrengende konijnenpootje niet bij je hebt. Dus gaan Jij en ik op zoek naar het konijnenpootje en eenmaal onderweg storten ze van een klif ter aarde in hun anti-ongelukkenvoertuig. Uiteindelijk zijn ze per ongeluk aangekomen in het land van verloren voorwerpen. De vraag is natuurlijk, kunnen ze daar hun konijnenpootje terugvinden? Allereerst moeten ze samenwerken met Johnny Knokkelkop (die daadwerkelijk een hand als hoofd heeft) een stier die zijn humeur kwijt is en een vliegend horloge. En dat samenwerken levert al de nodige strubbelingen op.
Jij en ik en het land van verloren voorwerpen is een wervelwind van een boek. Er gebeurt veel, heel veel. En ook heel veel tegelijk. Een energie die past bij de hedendaagse tijd, waarbij kinderen natuurlijk heel snel prikkels krijgen. Ook is dit natuurlijk het voortborduren op de boomhutserie. Het boek laat me meermaals lachen. Zeker om de random plaatjes die er soms omheen worden gezet. Dat maakt het boek voor jonge kinderen, maar ook voor hun ouders best grappig. Toch twijfel ik echt of de personages (die jij en ik worden genoemd in dit boek) echt net zo blijven hangen als Andy en Terry uit de boomhutverhalen. Ze zijn wel echt heel erg grappig, omdat ze lekker onhandig zijn en daardoor in veel ongelukkige situaties terechtkomen. Toch zijn ze voor mij nog niet zo legendarisch als Andy en Terry.
