Insecten, moedeloos word je ervan. Zeker van die ellendige muggen. Zeker als je een bloedsoort hebt waar muggen dol op zijn. Verschrikkelijk! Laatst zat ik op een barbecue en werd ik weer gestoken door zo'n rotbeest. Met een dikke, jeukende en pijnlijke nek liep ik door de achtertuin heen op zoek naar die beesten. Ik vond er velen, verzameld boven een kleine vijver. Kijkend naar die rondzwermende beesten, ga je je dan toch bedenken wat voor een nut een mug heeft. Het antwoord is... voedsel. Het beest is er slechts om voedsel te zijn voor vogels. Zonder de mug zijn er minder vogels, en zonder vogels zijn er geen planten of bomen die opnieuw geplant worden. Zonder bomen geen mensen, dus we hebben de mug nodig. En dus is het niet erg om af en toe gestoken te worden door de krengen van beesten. Tenminste, zo redeneert Nora...

Nora woont op het hoogste puntje van de fjord. Het water stijgt en er is maar één man die ervoor kan zorgen dat de mensen en dieren dit overleven... Noach natuurlijk. Noach is de vader van Nora, en hij werkt al heel lang aan een ark. Alleen heeft deze Noach alleen zicht op alle zoogdieren, reptielen en amfibieën, maar niet op de insecten. Nora vindt dat stom, want zonder insecten is er verder geen leven op aarde mogelijk, dus geen toekomst. Omdat de vader een dochter is kwijtgeraakt aan de malariamug, vindt hij het allemaal onzin en komen de insecten niet aan boord van het schip. Maar dan kent hij Nora niet. Samen met haar kever Billy zoekt ze zoveel mogelijk insecten en bedenkt ze een plan om toch aan boord te komen. Al is dat plan wel heel erg wankel!

Nora's Ark moest vertaald worden volgens de in Scandinavië wonende Linde Faas. En terecht, want het is gewoon een erg sterk verhaal. Al is het maar om meerdere thema's aan dit verhaal te koppelen. Zoals de opwarming van de aarde, zoals de band tussen ouders en kinderen, zoals het belang van insecten in het dierenrijk en zoals Bijbelse verhalen. Naast het prachtige verhaal, voegen de illustraties van Linde Faas echt wat toe aan het verhaal. Naast de mooie voorkant en de prachtige binnenkant, zijn de illustraties in het boek ook echt een verrijking. En dan het verhaal...

Het verhaal is mooi, herkenbaar, maar soms ook frustrerend. Ik als koppige man, dacht af en toe: kom op, zo koppig kan je toch niet zijn. Maar blijkbaar is dat wel zo en denk je als vader altijd het goede te doen. Het begrijpen van Nora's woede en haar strijd is niet moeilijk. Dat maakt het boek ook herkenbaar, waardoor je stiekem de vader een beetje een mafkees vindt. Als je echt dit soort heftige gevoelens gaat voelen bij een boek, dan moet het wel een goed boek zijn. En dat is Nora's Ark.