In een video in januari bespraken we de voorjaarsbrochure van Lemniscaat. Door tijdgebrek kozen Yannick en ik er allebei voor om slechts twee boeken uit te lichten. Een van mijn keuzes was Tims stille schreeuw van Bianca Mastenbroek. In de reel is te zien dat de volledige opzet van het boek mij nog niet helemaal duidelijk was, maar mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Tijd om te ontdekken of die nieuwsgierigheid terecht was.
In het boek volgen we Tim, met wie het op z’n zachtst gezegd niet goed gaat. Het verhaal opent met een jongen die volledig vast lijkt te zitten. Als een zombie zit hij op zijn kamer. Hij eet en drinkt nog, maar daar houdt het ongeveer op. Zijn beste vriend Jurre probeert tot hem door te dringen. Tim moet daarbinnen toch nog ergens aanwezig zijn? Wanneer Jurre bij hem op bed gaat zitten, gebeurt er iets bijzonders: hij lijkt een andere wereld binnen te worden getrokken. Een middeleeuwse, sprookjesachtige wereld waarin Tim er aanvankelijk niet beter voorstaat.
Al snel ontmoeten ze de tovenaar Aelion. Of is het een tovenares? Deze mysterieuze figuur vertelt dat de wereld in gevaar is: de Zonneprinses verzwakt, en zonder haar overheerst het duister. Tim blijkt de uitverkorene om het tij te keren. Met een amulet om zijn hals en een emmer met beentjes aan hun zijde gaan Tim en Jurre op weg naar de heks in het Moeras der Moedeloosheid.
Het avontuur wordt afgewisseld met dagboekfragmenten van Tim. Op advies van een kinderpsycholoog is hij gaan schrijven, en die fragmenten geven geleidelijk inzicht in wat hem heeft gevormd en gekwetst. Je ziet hoe frustratie zich opstapelt, soms uitgesproken, vaak opgekropt.
