Als doorgewinterde fan van griezelboeken is het altijd weer een feestje als er een nieuwe titel op komst is. Hoewel, ik ben in de loop der tijd wel wat kritischer geworden. De serie kent inmiddels verschillende schrijvers en de ene schrijver kan mij meer bekoren dan de ander. Voor de nieuwste titel in de serie, Aan alles komt een eind..., wordt er een oud gediende opgetrommeld. Joel A. Sutherland schreef eerder al Wie het laatst lacht... waarin een kwaadaardige clown de hoofdrol vertolkte. Dit keer geen clowns, maar wel weer een titel die eindigt op drie puntjes.
In deze nieuwe titel volgen we Jacob, die samen met zijn vrienden een ogenschijnlijk zorgeloze zomer beleeft. Jacob is echter wel een beetje van de leg, want zijn beste vriend Ichiro zal na de zomer richting Japan verhuizen. Samen moeten ze er dus voor zorgen dat het een zomer wordt om niet te vergeten. Daar slagen ze in, maar niet op de manier die ze graag zouden willen.
Jacob en Ichiro besluiten namelijk met de kano genaamd De Scharlaken Sloep (heerlijk vertaald) het meer op te gaan. Dat is op zich al gewaagd, want een dorpsmythe vertelt over de Kalapak die kinderen onder water zou trekken. Deze Kalapak komen ze niet tegen, maar wel een verlaten eiland waar een oud huis op staat. En dit huis... daar is iets mee.
Wanneer het tweetal onderzoek doet binnen het landhuis, stuitten ze op demeest opmerkelijke geluiden. Kleine voetstapjes door de gangen. Gelach van kinderen. Het doet de nekharen van beide heren overeind staan, maar de plek blijft tegelijkertijd aan ze trekken als een magneet. Wat is hier gebeurd?
Al snel komen ze erachter dat er tragische gebeurtenissen hebben plaatsgevonden in het landhuis dat Zomereind blijkt te heten. De twee oorspronkelijke bewoners zijn niet wie ze lijken te zijn. Wat volgt is een onderzoek dat wel heel praktisch van aard wordt, waarbij meerdere bezoekjes aan het landhuis niet kunnen ontbreken!
Aan alles komt een eind... is een horrortitel waarin geesten de hoofdrol vertolken. Het is een boek dat traag op gang komt. Ik kreeg het gevoel dat in de eerste helft van het boek sommige passages overbodig of te langdradig waren. Wanneer het boek zo'n 50 bladzijdes minder had gehad door hier en daar wat dichter bij de kern van het verhaal (het probleem) te blijven, was het wellicht een van de sterkere titels in de serie geweest. Nu is die eer vooral toebedeeld aan de boeken van K.R. Alexander. Fans van de serie kunnen echter gerust het boek in huis halen, want ook dit boek heeft weer genoeg gegriezel in huis om fans van de serie te verwennen.
