Yannick is niet zo'n fan van horrorboeken. Tenminste, dat blijft hij volhouden. Maar ik zie hem langzaam wat softer hierin worden. Eén van de redenen dat hij horrorboeken geen warm hart toedraagt, is het feit dat deze vaak bol staan van de clichés. Je kunt regelmatig van tevoren voorspellen hoe de vijand eruit ziet en hoe het gaat aflopen. Mijn argument is dan dat voor veel boeken (en films!) het einde vrij goed te voorspellen is, maar dat is mijn mening. Suzanne Wouda neemt in haar boek Huize Helmoedt al meteen de clichés van horror op de hak en begint hiermee een verhaal waarin spanning en humor met elkaar vervlochten raken.

Luz is door haar moeder veroordeelt tot een hele zomervakantie doorbrengen in een verlaten landhuis. Dit omdat moeder voor haar werk de taak heeft gekregen het gebouw om te toveren tot een appartementencomplex. Haar beste vriendin Yasra probeert de zomervakantie wat draaglijker te maken door een heuse Horrorbingo mee te geven. Je raadt het al - deze staat boordevol clichés.

Creepy boodschap op de muur, flikkerende lampen, een oog staart door een sleutelgat... je kent het wel. Gek genoeg zijn er al best wat dingen van de bingokaart die Luz relatief snel kan afstrepen. Mede doordat ze zelf op onderzoek uitgaat en dicht bij huis een tombe vindt. Deze graftombe lijkt haar te roepen. Aan te trekken. Wat voor verschrikkelijks vraagt haar aandacht?

Wanneer ze samen met dorpsgenoot Ruben op onderzoek uitgaat, blijkt dat Huize Welmoedt (dat door dorpsbewoners tot Huize Helmoedt is gedoopt) een gruwelijke geschiedenis kent. De ene na de andere oorspronkelijke bewoner kwam op tragische wijze om het leven. Zelfs de pizzabezorgers zien het niet zitten om tot de voordeur te geraken. Langzaam komt Luz erachter dat de gruwelijke geschiedenis van het huis van invloed is op het heden. En dat heden grijpt haar naar de keel.

Huize Helmoedt is het debuut van Suzanne Wouda in de Horrorzone-reeks van Kluitman. Wouda probeert overduidelijk de puberende tiener te portretteren in de vorm van Luz en door clichés nadrukkelijk uit te vergroten slaagt ze hier goed in. De eigenwijsheid van Luz werkt aanstekelijk, hoewel ook zij in de geijkte valkuilen trapt die menig horrorverhaal rijk is. Ik denk dat je daar ook bijna niet aan ontkomt om eerlijk te zijn. Het boek kent een prettig tempo en weet al snel de aandacht te grijpen, wat dit een prettige titel maakt voor de doelgroep van 8+!