Het is alweer even geleden dat ik voor het eerst kennismaakte met de serie Hotel Flamingo. Het eerste deel belandde destijds in mijn handen en wist me meteen te enthousiasmeren. Een vervallen hotel nieuw leven inblazen en er samen iets moois van maken—dat liet zowel mijn ondernemershart als mijn onderwijshart sneller kloppen. Inmiddels telt de serie flink wat delen. Na dat eerste boek heb ik de reeks een tijd laten liggen, maar toen het winterse deel Hotel Flamingo – Waanzinnige Winter op de deurmat viel, was mijn nieuwsgierigheid meteen gewekt. Hoe houdt deze serie zich staande na al die jaren?

In de boeken volgen we Julia, de manager van het hotel aan de dierenboulevard. De piccolo is een reusachtige beer, achter de balie staat een maki en in de keuken zwaait een big de scepter. Het hotel is één grote, vrolijke beestenboel die Julia dagelijks in goede banen probeert te leiden. Ook dit deel is Methusalem weer van de partij: een stokoude schildpad en vaste hotelbewoonster. Omdat haar winterslaap nadert, wil ze nog één keer groots uitpakken met een feest voor al haar vrienden. Een prachtig idee, maar de uitvoering blijkt een stuk lastiger.

De winter laat zich namelijk van zijn strengste kant zien. Door sneeuw en ijs is de route naar het hotel vrijwel onbegaanbaar, en Methusalems hoogbejaarde vrienden staan niet te trappelen om zich op gladde wegen te begeven. Alsof dat nog niet genoeg is, meldt zich plotseling een volledig Olympisch team dat wil deelnemen aan de Witte Winterspelen en dringend op zoek is naar onderdak. Julia en haar team hadden hier niet op gerekend. Wanneer vervolgens ook alle kamers al vol blijken te zitten en er pinguïns op zoek zijn naar een slaapplek, wordt het alle hens aan dek om het iedere gast naar de zin te maken.

De hamvraag is natuurlijk of mijn enthousiasme van toen nog steeds gerechtvaardigd is. Het antwoord daarop is een volmondige ja. Wel moet ik eerlijk bekennen dat het eerste deel, waarin het hotel letterlijk en figuurlijk vanuit een miserabele staat wordt opgebouwd, inhoudelijk net iets meer te bieden had. Daar wordt de basis van de serie gelegd, en dat deel raad ik dan ook iedereen aan om als startpunt te lezen. Bevalt dat, dan is het zeker de moeite waard om door te lezen.

De boeken kenmerken zich door rustige bladspiegels, een prettig groot lettertype en voldoende witruimte. De illustraties ondersteunen het verhaal zonder te overheersen. Hotel Flamingo is daarmee een zeer geschikte serie voor lezers die de ‘leren-lezen-boekjes’ achter zich laten en toe zijn aan grotere, rijkere avonturen - mét humor, warmte en herkenbare uitdagingen.