Als kleuterleerkracht of ouder van een jonge doerak herken je misschien wel de nodige boze buien. Er gebeurt iets en het kind begint met mokken. Vervolgens komt het daar ook niet meer uit. Je probeert van alles, trekt de ene na de andere grap en activiteit uit de kast, maar de boosheid verdwijnt maar niet. Het is voor het kind in kwestie niet altijd een bewuste keuze om boos te blijven. Soms blijft het ook gewoon hangen in een bui en moet het daaraan ontsnappen. Stacy Burch en Alexandra Colombo proberen met hun prentenboek genaamd Het Wrokmonster dit probleem zichtbaar te maken.

Het boek begint met het voorstellen van het hoofdpersonage, een krullenbol met een grote bril die een personificatie is van jij als lezer. In dit geval zal dat vaak het kind zijn waaraan wordt voorgelezen. De hoofdpersoon wordt buitengesloten door vrienden en verwelkomt daardoor het Wrokmonster. Dit kleine monster benadrukt dat er een belofte is verbroken en dat een boze bui daar prima bij past. In het begin zul je het Wrokmonster daarom toelaten, want het luistert graag naar je gemopper. Maar langzaamaan zal het Wrokmonster groeien en groeien en het alledaagse leven overheersen. Je zult niet meer kunnen genieten van de kleine dingen die een dag zo mooi maken. 

Hoe ga je om met zo'n situatie? Uiteindelijk kun je de wrok begraven, verzenden of verstoppen... maar uiteindelijk gaat het om loslaten. Accepteren wat er is gebeurd en verder kijken. Dit is dan ook wat het boek probeert aan te geven. Want als je het Wrokmonster weet los te laten, gaat er weer een prachtige wereld voor je open.

Het Wrokmonster is een mooi prentenboek dat zich direct tot de lezer richt. Het biedt een interessante mogelijkheid om met kinderen in gesprek te gaan die vaak in boze buien - zoals in dit boek - blijven hangen.