Mijn ouders hebben het aan de eettafel niet altijd gemakkelijk met mij gehad. Ik deed namelijk nog wel eens moeilijk over wat er op mijn bordje verscheen. Als ik het dan niet zo lekker vond, deed ik er ontzettend lang over. Niet geheel handig, want daardoor was het gerecht vaak nog minder lekker dan bij het opscheppen zelf. Voor de ouders die eens wat nieuws willen proberen om hun jonge kinderen aan het eten te krijgen, is er nu Siemon proef maar!

In dit boek gaan we voor de derde keer op avontuur met de schele zeemeeuw die we Siemon mogen noemen. Wanneer etenstijd is aangebroken, komen al zijn soortgenoten met suggesties over wat er kan worden gegeten. Wat dacht je bijvoorbeeld van een spruitje? Of een olijf? Siemon ziet dat echter allemaal niet zitten. Het enige wat in zijn mond mag worden geschoven, is heerlijke, gouden friet!

En dat is gek, want meeuwen schrokken eigenlijk alles naar binnen wat ze tegenkomen. Daarom begint Siemon te twijfelen of hij wel een meeuw is. Hoog tijd om eens bij andere dieren te kijken hoe zij eten.

Zo ontmoet hij als eerste de kikker, die zich als echte likker ontpopt. Proeven doe je met je tong, dus geef dat eten op je bord maar een flinke lik van jewelste. De haai is niet zo'n fijnproever. Hij is meer van het hap-slik-weg-principe. Het muizenhapje kan ik persoonlijk niet aanraden, want zo duurt je maaltijd wel heel lang.

Uiteindelijk telt het boek zeven dieren die je advies geven. Dit maakt het eten tot een feestje. Zo biedt Nicole van Brummelen na Siemon naar rechts en Siemon ff wachten een nieuwe kijk op wederom een bekend fenomeen bij kinderen en opvoeden. Ook deze editie heeft weer een prachtige uitklapplaat en dat is altijd om van te smullen!