Soms zijn er van die boeken die je als leerkracht aan het denken zetten. Ik ben van mening dat je je als leerkracht continu moet ontwikkelen. Als mens eigenlijk ook. Zeker in het beroep van leerkracht zijn er talloze mogelijkheden om die ontwikkeling door te maken. De afgelopen jaren heb ik gemerkt dat je die ontwikkeling soms ook kunt doormaken door kinderboeken te lezen. En dan heb ik het niet over het bevorderen van de leesmotivatie.

Sommige kinderboeken wakkeren namelijk iets aan waar je oog minder op gevallen is de afgelopen periode. Of waarin je misschien wat scherpte miste. Schildpadmeisje was zo'n boek voor mij. Het boek deed mij maar weer eens benadrukken hoe scherp je moet zijn om onbehaaglijke thuissituaties te signaleren en er vervolgens naar te handelen. Naar schatting zijn er per jaar 119.000 kinderen slachtoffer van mishandeling. Een schrikbarend aantal. Gelukkig doet Marlies Slegers ons met haar boek Schildpadmeisje niet vergeten.

Zo. Geen lichtzinnig intro, maar wel een die geschreven moest worden. Schildpadmeisje gaat over de dertienjarige Elvis, die zelf liever de naam Vis draagt. Mijn eigen vader is groot fan van Elvis, dus ik kon mij wat dat betreft prima in haar verplaatsen. Op alle andere facetten in het boek een stuk minder goed, omdat mijn jeugd zorgeloos was. 

Vis woont samen met haar moeder en zusje, omdat haar vader naar Frankrijk is vertrokken. Het ging niet goed tussen haar ouders. Ruzies, geweld, alcohol... alles passeerde de revue. Haar moeder is nooit van de drank af gekomen. Rustige en agressieve periodes wisselen elkaar af achter de voordeur. Het is schrijnend om te lezen hoe Elvis wordt behandeld, net als dat het schrijnend is om de fysieke en vooral mentale toestand van moeder beetje bij beetje beter te begrijpen. 

Het lichtpuntje in het verhaal is Sid. Een nieuwe buurjongen die zich weinig van zijn omgeving aantrekt, maar wel heel aardig is tegen Elvis. Bij hem kan ze haar verhaal kwijt. Aan hem kan ze (na een tijdje) vertellen hoe ze zich voelt, wat er gebeurt en dat ze zich soms terugtrekt in haar caravan in het bos, samen met een schildpad die ze heeft gevonden bij het grofvuil.

Er ontvouwt zich een verhaal waarin Elvis beetje bij beetje de regie neemt, hoe spannend dat ook is. De soms ijdele hoop op betere dagen en een beter leven zorgen voor een brok in de keel. Bladzijde na bladzijde wil je het liefst Elvis uit de situatie redden, maar zij is uiteindelijk zelf degene die aan zet is. Marlies Slegers weet dit prachtig en met alle kalmte te beschrijven, waardoor het een verhaal is dat je snel beetpakt en je moeiteloos bijna 300 pagina's meeneemt.

Schildpadmeisje is een even prachtig als schokkend verhaal dat de ogen opent voor de niet zulke happy family's in onze maatschappij. Voor kinderen in de bovenbouw (lees groep 8) is dit een heftig verhaal om te lezen. Ik zou dan ook aanraden om dit boek eerst zelf te lezen voordat je het in de schoolbieb zet. Weet waar het boek over gaat en open een gesprek. Het kan als voorleesboek (met voorbereiding!) ook prachtige gesprekken opleveren in de klas. Wie weet maakt het voor die ene leerling het verschil.