Na vijf zenuwslopende jaren vol omwegen en misleiding is hij er eindelijk: Zilverling, het vierde deel van de Nevermoor-reeks, die uiteindelijk uit zo’n negen delen zal bestaan. Ik heb vaker gezegd dat Nevermoor voor mij voelt als de nieuwe Harry Potter: tot nu toe zijn alle delen ijzersterk en die uitspraak heb ik nooit hoeven inslikken. Dat schept torenhoge verwachtingen. De vraag is dus: kan dit vierde deel, dat bovendien een stuk dikker is dan zijn voorgangers, die verwachtingen waarmaken?

Morrigan Crow is een Wondersmid. In het eerste deel ontdekte ze dat dit haar bijzondere gave is. In deel twee leerden we de verschillende Wondersmeden kennen en wat er nog over is van hun nalatenschap. In deel drie stond Morrigans eerste grote wonderwerk centraal en rekende ze af met de Spookpokken, maar niet zonder daarvoor een deal te sluiten met Ezra Windbuil, de verbannen Wondersmid die Nevermoor heeft geteisterd met zijn misdaden. Ondanks zijn verbanning communiceren Morrigan en Ezra nog steeds, en is zij zelfs zijn leerling. Maar hoe moet ze dit ooit aan Jupiter Noord vertellen? En wat zullen anderen daarvan vinden?

In Zilverling komt daar nog een nieuwe, ingrijpende vraag bij. Morrigans moeder, die zij nooit heeft gekend, blijkt een zus te hebben die in Nevermoor woont. Deze tante staat op een dag voor de deur van Hotel Decaleon en nodigt Morrigan uit om kennis te maken met haar familie. Zij wonen in het Zilverlingendistrict, samen met andere welgestelde huizen, en leiden een luxueus en zorgeloos bestaan. Jupiter wist al van het bestaan van Morrigans familie, en wanneer zij daarachter komt, is ze woedend. Zó woedend zelfs dat ze, tegen zijn nadrukkelijke advies in, naar de bruiloft van haar tante Modestine gaat. Wanneer de nieuwe echtgenoot die avond dood wordt aangetroffen, besluit Morrigan samen met haar beste vriendin Carlijn de moord te onderzoeken.

Het vierde deel van Nevermoor is weer ouderwets goed. Wat magische verhalen voor mij sterk maakt, is dat de magie begrijpelijk blijft en de wereld levendig en boeiend aanvoelt. Schrijvers bereiken dat vaak door meerdere verhaallijnen te verweven. Denk bijvoorbeeld aan Sirius Zwarts rol in Harry Potter. Jessica Townsend doet hier iets soortgelijks door het verhaal te combineren met een volwaardige murder mystery. Dat pakt verrassend eigentijds en spannend uit. Door dit te vermengen met Morrigans relatie tot Jupiter Noord en het belang van familiebanden voelbaar te maken, weet Townsend opnieuw een indrukwekkend boek af te leveren.

Ook het plot zit bijzonder knap in elkaar. Het vraagt even doorzetten, maar alles lijkt te kloppen - althans, bij een eerste lezing. Het lastige aan een moordmysterie is dat de dader onverwacht moet zijn, maar achteraf wél logisch. In die opzet slaagt Townsend uitstekend. Ook de zijlijnen rondom Haldorn en het drakenrijdersgilde van de familie Rinaldi zijn zorgvuldig en overtuigend verweven in het geheel. Het resultaat is een klassieke whodunnit binnen een rijk uitgewerkte magische wereld, zonder dat iets daaronder lijdt: niet de magie, niet het tempo en zeker niet het verhaal. En dat in het dikste deel van de serie tot nu toe.

Minpunten zijn er eigenlijk niet te noemen, wat ik zowel bewonderenswaardig als licht verontrustend vind. Ik kijk nu al reikhalzend uit naar deel vijf en hoop stiekem dat Jessica Townsend ons dit keer iets minder lang laat wachten.