Het eerste deel van Mannus is voor mij misschien wel mijn lievelingsboek van vorig jaar. De spanning, de wijze lessen, de mooie onderliggende boodschap en een hele mooie cliffhanger. Ik vond het helemaal geweldig. Deel 2 ligt nu op de mat en ik ben zo verschrikkelijk benieuwd of Esther Wittenberg het niveau van haar debuut in haar tweede deel heeft kunnen doorzetten! Een tweede deel in een trilogie is vaak een soort tussendeel en heel lastig om te schrijven. Kan Wittenberg ook dit vasthouden? 

Mannus rent weg, weg van al zijn problemen. Het plekje waar hij zich op dit moment het veiligst voelt, is in de bergen. Daar kan hij even alleen zijn met zijn problemen. Dat is waar hij nu behoefte aan heeft na het nieuws dat Zaïr zijn vader is. Wie had dat toch gedacht en dan is hij ook nog de uitverkorene. Alles loopt smooth als hij ineens een meisjesstem hoort. Eila, zijn halfzusje. Als ze eerst boos op hem is, horen ze ineens nog meer stappen en paarden. Het is het leger van Zaïr. Kunnen ze ontsnappen?

De Vlucht van Mannus is het tweede deel van het Elflingboek. Aangezien ik zo'n fan was van het eerste deel, was het ook heel erg moeilijk dat te overtoepen. Even de geruststelling voor de andere fans, het is superspannend, fantasierijk en er zitten zeker weer mooie boodschappen in. Het gevoel van het eerste deel waarin Nuka een grote rol speelt, blijft niet helemaal hangen. De kracht wordt eigenlijk door Mannus weinig ingezet en weinig ontwikkelt en dat voelt best wel jammer voor mij. 

Anderzijds is het verhaal spannend en heeft het veel kwinkslagen en de hele wandeling van Mannus naar zijn moeder en Ougus op de zeehondeneilanden. Ook het macabere leger van Zaïr is goed en meedogenloos neergezet. De spanning blijft nooit uit, eigenlijk nergens in het verhaal. Ook de verschillende relaties worden wat meer uitgediept. De hoop blijft (zonder veel over de cliffhanger uit de doeken te doen) dat het einde enorm tof wordt en dat Nuka daarin een bijzondere plek krijgt. No pressure.