De Egyptenaren. Ik vind ze fascinerend! Er hangt zóveel mysterie rond dit volk uit de woestijn. Ik bedoel: hoe konden die perfect symmetrische piramides gebouwd worden? Waarom is de geschreven taal zo belangrijk geworden in Egypte? Maar bovenal… welke mysteries liggen er nog meer verborgen in Egypte? Is inmiddels niet alles al gevonden? Kortom: magie, een dubieuze geschiedenis en dan zijn er ook nog eens de verhalen over vervloekingen. Laten we hopen dat de Schoolpleindetectives niet vervloekt worden!

Als Ibi, Mats en Lisa met hun klas worden uitgenodigd in het museum waar ook de sleutel van Clusius ligt, gaat het allemaal heel snel. Ibi vindt een briefje. Mats vindt er ook een. En Lisa ziet eveneens een briefje liggen. Als ze de briefjes met elkaar verbinden, ontdekken ze een verborgen boodschap die leidt naar de oude Isis. Haar vader was ooit curator van het museum en heeft iets achtergelaten. Maar wat? Dat weet de oude Isis niet. Het mysterie begint met een bekraste scarabee met wat vage hiërogliefen. Lukt het de Schoolpleindetectives om dit varkentje te wassen?

De Vergeten Mummie is het tweede deel van Julie De Graafs serie De Schoolpleindetectives. Het boek begint met een flashforward, op een van de spannendste momenten uit het verhaal. Zonder daar te veel over te verklappen, maakt dat het begin juist erg grappig. Het begint namelijk met misschien wel het saaiste klusje dat de Schoolpleindetectives ooit hebben gehad. Dit soort kleine, quirky grapjes kenmerken de stijl van Julie De Graaf.

Een ander handelsmerk van Julie De Graaf is dat het verhaal lekker wegleest. Je kunt dus gemakkelijk in één avond door het boek heen gaan. Daar zit ook meteen mijn kleine kritische noot. De Schoolpleindetectives schuurt eigenlijk nergens en kleurt best wel binnen de lijntjes. In stijl doet het me denken aan de serie Het Ministerie van Oplossingen. Daarin schuilt anderzijds ook de kracht van deze boeken. Het hoeft niet altijd groot en meeslepend te zijn om een fijn boek te zijn.

Het vervolg is in mijn ogen een verbetering ten opzichte van het eerste deel. De afwisseling tussen humor en het serieuze onderzoek klopt als een bus en ook het verhaal zit goed in elkaar. Toch miste ik persoonlijk iets, zoals ik al eerder schreef. Iets meer urgentie, iets meer spanning. Wat fijn blijft aan de boeken van deze auteur, is dat er altijd ruimte is om nieuwe dingen te leren. Op veel scholen wordt thematisch gewerkt en daarbij sluit dit boek mooi aan. Je leert allerlei toffe dingen zonder dat je het doorhebt. Het enige echte jammere aan het verhaal is dat meester Yannick geen rol speelt in dit deel. Laten we hopen dat hij volgend jaar de nieuwe meester van de volgende groep wordt!