Naar een nieuwe school gaan is altijd een ding. Ik krijg vaak nieuwe kinderen in de klas. Blijkbaar is één van mijn superkrachten om kinderen snel thuis te laten voelen. Ik heb veel kinderen gehad die op hun vorige school gepest werden, of niet genoeg uitgedaagd of kinderen die simpelweg verhuisd zijn. Het is altijd een uitdaging om die kinderen op te laten nemen in de nieuwe groep. Wat is hun rol in de groep en accepteert de groep die rol? Veel kinderen voelen zich in het begin eenzaam of maken niet goed contact. Anderen kunnen dit heel erg natuurlijk. Mimir heeft hier nooit zo'n moeite mee, want dit is al een paar keer gebeurd, maar op haar nieuwe school, wordt het haar niet makkelijk gemaakt. 

Mimirs vaders zijn namelijk huizenverbouwers. Ze vinden niets leukers dan een huis op te knappen en dan door te verkopen. Ze heeft twee vaders, eentje die ze Papaja noemt en de ander noemt ze simpelweg papa. Als Mimir voor de zoveelste keer op haar nieuwe schooltje aankomt, komt de directeur gelijk op hen af. Mimir wordt bekeken door de kinderen en komt er achter dat ze met kinderen van groep 3 tot en met 8 in een klas zit. Alsof dit nog niet genoeg is zijn de kinderen uit groep 7 en 8 ook nog eens jongens. En ze kijken haar met de nek aan. 

En dan de directrice, zij is nep, dat voelt Mimir. Want ze geeft Mimir om het minste of geringste op haar kop en dan moet ze allemaal taakjes doen voor haar. De juf heeft niet echt tijd voor Mimir en dus werkt Mimir alleen aan een weektaak. Ze heeft het dus helemaal niet naar haar zin. Maar ze wil het ook niet verpesten voor haar vaders, dus zegt ze niets. Het liefst zit Mimir bij de konijnen die bij het huis hoorden, want zij geven het gevoel echt te luisteren naar haar. Maar dan, is er iets heel interessants aan de hand met de konijnen. 

De regenboog van Mimir heeft in mijn ogen erg weinig aandacht gekregen op de socials. En dat verbaasde me heel erg. Het boek bevat heel veel interessante elementen, het is inclusief en gaat over jezelf zijn en identiteit. Het verbindt dat met een stukje filosofie en het verhaal is zeer interessant, omdat het helemaal meeleeft met een hele interessante hoofdpersoon die anders is dan de meeste kinderen. Dat valt op. 

Mimir is kleurrijk (vandaar ook de regenboog) en interessant. Zo interessant dat de "gewone" jongens daar eigenlijk niet mee om kunnen gaan. Het verhaal stond in mijn ogen soms iets te veel in dienst van de filosofen die voorbij kwamen. Dat maakte het plot in mijn ogen niet per se bijzonder. Toch had het zeker een aantrekkingskracht op mij. Juist omdat het al de bovenstaande dingen met elkaar combineerden. En ik ben nog even de geweldige kleurrijke afbeeldingen van Marijke ten Cate vergeten. De kaft is een feestje om naar te kijken, maar ook de pagina's zijn geweldig versierd. Dat maakt het boek wel echt af. 

Kortom, ik hoop dat ik niet aan het roepen ben in de woestijn, want ik ben zeer benieuwd naar het vervolg op de regenboog van Mimir. In mijn geval werkte het zeker en vond ik het een heel bijzonder boek waar zeker nog veel meer uitgehaald kan worden. Zoek je naar een boek waarin beschreven staat dat anders zijn een superkracht is en waarin je werkelijk helemaal zoek gefilosofeerd wordt (trouwens ook heel erg te gebruiken voor close reading teksten), dan zou ik dit boek van harte aanbevelen!