Je zou maar wonen in het Rijksmuseum! Makelaars zeggen altijd: "Bij de verkoop van woningen gaat het om drie dingen: locatie, locatie, locatie." Dan heb je pas een mooie locatie! Wonend in een torentje, waar je neerkijkt op de drommen toeristen die dagelijks voorbij komen strompelen en dan, als het museum dicht gaat, dat jij heerlijk kunt struinen langs de Rembandts, Vermeeren en Asselijnen. Waanzinnig. Dat je iedere keer een ander detail kan zien in een kunstwerk. Het kunstwerk als zoekplaat. Deze fantasie is al waanzinnig, maar stel je voor dat 's nachts dan ook nog alles tot leven komt. Schilderijen die jou lokken om in hun schilderij te stappen en dat dat dan ook nog daadwerkelijk kan. 

Freddie is 12 jaar als zijn vader doodgaat. Hij is de glazenwasser van het Rijksmuseum en omdat hij daar in een torentje woont, woont Freddie daar ook. Freddie besluit het werk maar over te nemen van zijn vader als hij op een dag een vreemde brief ziet van zijn vader met daarin een raadsel. Na het lezen van die brief loopt hij door het Rijksmuseum en ziet hij iets bijzonders: de portretten beginnen te bewegen. Bij een portret van Isabella blijft hij staan en zij nodigt hem uit in het schilderij. In die wereld blijkt hij helemaal op te gaan. Als hij leert dat er een grote missie voor Freddie in het verschiet ligt en als er een rare man met een gekleurd pak rondhangt in de nacht bij de Nachtwacht, weet hij dat er iets groters speelt. 

De glazenwasser van het Rijksmuseum is een razendspannend boek van Astrid Sy. Het is snel geschreven en neemt je mee naar de wondere wereld van het Rijksmuseum. Een aantal schilderijen staan in de hoofdrol van dit boek. Sowieso is Isabella, geschilderd door Simon Maris, een schilderij waar Freddie veel blijft stilstaan. Hij vindt haar eigenlijk wel heel erg interessant en hoe dat verder gaat is natuurlijk ook intrigerend, want ja, kun je verliefd worden van iemand die in een schilderij zit? 

Freddie heeft weinig met andere mensen, hij vertrouwt er veel niet. Daarom blijven de randpersonages een beetje uit. Juffrouw Pepperkorn, gluiper, de directeur en het personage dat zichzelf Rembrandt noemt, zijn wel heel erg goed geschreven. Het is enorm fijn dat hij steun vindt bij juffrouw Pepperkorn en Isabella, want een beetje hulp kan Freddie wel gebruiken. De glazenwasser van het Rijksmuseum is echter niet helemaal origineel. Of het nou het boekdwalen van Pages en Co is of Julia's reis, er zitten wel veel overeenkomsten daarin.