"Een nieuw boek van Anna Woltz!" Dit was mijn eerste reactie toen ik de eerste Alix in de brochure zag staan. Maar toen stond ik toch even stil bij wat één van mijn meest favoriete schrijvers ging schrijven. "Een whodunnit?" Ik was even verbaasd en toen ook best bang. Veel schrijvers proberen natuurlijk echt iets anders te schrijven. En dit lukt met wisselende regelmaat toch echt wel. Maar het is altijd best eng om een schrijver waar je naar opkijkt dat te zien doen. De vraag is dan of Anna Woltz een whodunnit kan schrijven? En kan ze bij haar eigen stijl blijven? Je leest het in deze recensie. 

Alix heeft een groot probleem. Haar moeder is opgesloten door haar. Haar schuld! Ze heeft er nog steeds grote buikpijn van als ze voor het politiebureau staat. Het regent en het onweert en ze twijfelt om naar binnen te gaan. Dan ineens! BAM! Alix weet niet wat er gebeurt, maar als ze wakker wordt, wordt ze wakker in een andere tijd. Ze wordt opgepikt door ene mevrouw Vossius en zij wil dat Alix Juliana wordt. Juliana in een andere tijd. Juliana de detective. Alix accepteert dit want even weg uit haar oude leven, is natuurlijk niet een grote straf. Maar kan Alix dit wel? 

Na mijn grote schok en mijn twijfels, begon ik voortvarend te lezen aan dit geweldige verhaal. Natuurlijk wist ik wel dat Anna Woltz al een aantal geweldige historische romans had geschreven en ook in dit boek weet ze deze tijd mooi te duiden. Wat fijn is, is dat de spanning er eigenlijk in iedere bladzijde op zit. Je voelt mee met Alix. En daardoor voel je ook haar onzekerheid, haar doorzettingsvermogen en haar verbazing als haar vermomming als Juliana niet wordt opgemerkt. 

Het oplossen van de moord in het landhuis was key voor dit boek. En eerlijk gezegd vond ik dit niet het sterkste punt van het boek. Al snel kwam ik erachter wie het gedaan had. Misschien is dat mijn lezerservaring en mag ik dit niet meerekenen als ik het vergelijk met een kind, maar toch wil ik dat graag even benoemen als echte detective. Wat meer indruk maakt is het vertellen van het verhaal. Anna Woltz is de koningin van show no tell en ook in dit boek merk je dat. 

Ooit heb ik geroepen dat Anna Woltz beter dan wie dan ook een boek kan benaderen als een lege tekening. Een lege bladzijde waar in het begin wat contouren zichtbaar worden en later alles wordt ingekleurd. En misschien blijft dit saai, maar ook hierin heeft zij dit geweldig gedaan. Ook de interessante personages en het feministische karakter blijven fier staan. En ja, ik kan zeuren over dat wellicht de regels van tijdreizen niet aangehouden werden en misschien was de dader té voor de hand, maar ik blijf erbij dat het verhaal te allen tijde voor gaat. En dat staat wederom in de eerste Alix als een huis. Ik verheug me nu al op haar nieuwe boek (no pressure).