In Turkije is één van de oudste steden gevonden op aarde: Göbleki Tepe. Dit is één groot mysterie omdat het geschat wordt op 11.500 jaar oud (dat is bijna 5x zo oud vanaf het jaar 0 naar nu dan van nu naar die tijd). Er wordt getwijfeld op het bestaan van die "stad." Veel archeologen zeggen dat dit een plek was voor jagers-verzamelaars om bij elkaar te komen, maar er zijn veel mensen die beweren dat dit één van de eerste echte steden was. Het is allemaal een groot raadsel en daarom ook voor mij superinteressant. Marco Kunst begint in zijn nieuwe boek bij ouders die graven naar rijkdom (een gesteente). Maar ook hij gaat in zijn nieuwe boek heel ver terug de tijd in!

Nour gaat namelijk met haar ouders mee naar Turkije. Daar gaan ze opgravingen doen en Nour wilde koste wat het kost mee. Maar nu ze er is, verveeld ze zich stierlijk. Als Nour de buurt gaat verkennen, komt ze Omar en Cansu tegen. Als de hond van Omar tegen Nour aanspringt en ze valt, bezeert Nour haar achterhoofd. Er komt bloed uit en Omar en Cansu willen dat ze met hen meegaat om haar te helpen. Omar en Cansu wonen in een grot en daar ligt ook een oud vrouwtje te slapen. Zij stelt zich voor als Gaia, moeder aarde. 

Dit gaat voor Nour te ver, maar eenmaal in gesprek voelt ze dat dit allemaal echt is. Gaia vertelt dat ze ziek is en dat Nour haar zal moeten redden. Gaia heeft iemand uit deze tijd nodig om water uit de bron te halen. Helaas is de bron, verderop in de grot. Nour moet samen met Omar Gaia gaan redden en ze vertelt dat ze onderweg een aantal uitdagingen krijgt. Uitdagingen die spannender en spannender worden naarmate ze bij de bron komt. 

Marco Kunst is een geraffineerde en gelauwerde schrijver. Wat knap is aan Marco Kunst is dat hij eigenlijk altijd iets nieuws schrijft. Van sprookjes naar een keiharde YA-thriller, van futuristisch verhaal tot aan een romantisch-filosofisch verhaal. En dat is echt heel erg knap. Ook de Bron is weer onderscheidend en uniek. Marco Kunst heeft de vrijheid genomen om verschillende verhalen uit de verschillende mythologieën te halen en die in een verhaal te bundelen. 

En daarmee maakt hij een razendsnel en spannend verhaal. Hierin moet Nour zichzelf leren kennen, maar ook veel mensen die in veel hele toffe verhalen zitten. Deze verhalen worden net vanuit een ander perspectief belicht, waardoor het verhaal een kantelpunt krijgt. Waardoor je ziet dat mythes en sages vanuit verschillende perspectieven belicht kunnen worden. En dat is heel erg knap. Neem bijvoorbeeld het verhaal van Adam en Eva. In onze optiek is het Eva's schuld dat we niet meer in paradijs leven. Einde verhaal. Marco Kunst weet in zijn boek over hetzelfde alom bekende verhaal een perspectief wissel te doen, die je laat kijken vanuit Eva's blik. Niet kortzichtig vanuit lust, maar ruimdenkend vanuit cognitie.

Dit is ongekend knap! Maar is er dan helemaal niets om over te zaniken. Nou één klein puntje wat ik persoonlijk jammer vindt. De laatste 50 bladzijden wordt er veel informatie gegeven. Het stuk voelt voor mij wat rommelig en vind ik persoonlijk weinig toevoegen aan het geschreven verhaal. Natuurlijk waren voor mij de verhalen al bekend en zijn er in mijn ogen veel betere informatieboeken geschreven over mythes en legenden. Ik had persoonlijk die keuze niet gemaakt, omdat het voor mij niet ondersteunend was. 

Kortom, De bron is een geweldig verhaal waarin veel mythologische figuren voorkomen. Dat maakt het herkenbaar, maar niet saai voor de mensen die die mythes al kende. Het verhaal is sterk en fijn en het blijft erg spannend. Nour blijft een interessant personage en ook de illustraties van Djenné Fila(die heb ik niet eens benoemd) sluiten heel mooi aan bij het verhaal. Het maakt het verhaal echt af. Ik was al fan van Marco Kunst, maar na dit boek, moet ik zeker alles wat hij schrijft in de gaten blijven houden!