We schrijven januari 2022 waarin ik voor het eerst in aanraking kwam met Torre. Schrijfster Annekarijn Overduin benaderde ons persoonlijk om eens met Torre aan de slag te gaan. We besloten de titel een kans te geven en ik mocht met het grote boek met gekleurde bladzijden aan de slag. Het resultaat was een geweldig avontuur waar destijds uitgeverij Pavlov volledig terecht potentie in zag. In 2024 besloot uitgeverij Gottmer het boek opnieuw uit te geven en illustratrice Sophie Pluim te benaderen om het boek van een nieuwe look te voorzien. Uitgebreid met enkele hoofdstukken moest het boek een nieuw publiek gaan bereiken en dat deed het. Torre werd door de kinderboekenwereld omarmd en kreeg zelfs een vervolg in de vorm van De best wel ongelofelijke terugkeer van Torre. Met dit vervolg ging ik reeds aan de slag.

In dit tweede deel van wat uiteindelijk een trilogie moet worden, volgen we wederom Torre, oom Fons en berggeit Natneus. Torre is voor de vakantie weer naar oom Fons afgereisd, omdat zijn ouders toch geen tijd en aandacht voor hem hebben. Er wordt net als in het eerste deel een expeditie ingezet om in optima forma van de natuur te genieten. Dit idee wordt echter ruw verstoord wanneer er slecht weer opsteekt en de wegen onbegaanbaar worden. Tot overmaat van ramp lijkt oom Fons zijn enkel te breken en moet Torre op zoek naar hulp. Het pad naar het dorp lijkt echter te zijn weggevaagd, dus de enige optie is wellicht het zoeken van de Betermaker van het aardvolk. Maarja, waar verschuilen die dekselse wezentjes zich?

Na het eerste deel heeft Torre namelijk geen contact meer met de aardmannen gehad. Ook mocht hij niemand over zijn nieuwe vrienden vertellen. In zijn zoektocht naar het aardvolk ontmoet hij een meisje dat om nog onduidelijke redenen alleen in het bos woont. De eerste ontmoeting is meteen raak, want als het meisje er niet was geweest...

De best wel ongelofelijke terugkeer van Torre is op veel vlakken nog steeds herkenbaar en dicht bij het origineel gebleven. Met name de dialogen met de aardmannen zijn geweldig. Veel beter voorleesvoer ga je daarin niet vinden. Ook de interactie met de dieren die Torre heeft na het innemen van het toverdrankje, zijn spot on. Het verhaal komt wat langzaam op gang en komt pas echt los wanneer het tweede hoofdpersonage ... in beeld komt. Daarnaast sprak de berglor Waldor die in het eerste deel de antagonist speelde in mijn ogen meer tot de verbeelding dan de tegenstander die in dit deel naar voren komt. Daarmee werd toch een klein beetje magie ingeleverd. Het einde van het boek laat nog mooie openingen voor het derde deel, zonder dat het storend is. Ik ben benieuwd waar de laatste reis Torre brengt en wat voor interessante titel ze weer op dat boek zullen plakken!