De tandenfee heeft in Nederland niet in elk gezin een vaste plaats in de opvoeding. Het bewaren van tanden zie ik in de middenbouw nog wel veel gebeuren, maar of het onder het kussen leggen ook nog centjes oplevert, dat verschilt per gezin. Al met al is het nog wel altijd een hele gebeurtenis als een kind een tand wisselt. Hoe vaak ik niet in bloederige monden heb gestaard gedurende mijn tijd als meester... ik heb het niet bijgehouden. Dat de tandenfee echter ook als iets kwaadaardigs kan worden beschouwd, daar was ik nog niet bekend mee. En daar had ik eerlijk gezegd ook nog geen seconde over nagedacht. De Vlaamse auteur Bart de Wolf klaarblijkelijk wel.
In zijn boek Nacht van de Tandenfee volgen we Thomas, die al bij aanvang van het verhaal een vervelende ontmoeting heeft met een tandenfee. Het kleine schepsel is niet het lieve elfje dat menigeen in gedachten heeft, maar een klein beest met gruwelijke klauwen en vlijmscherpe tanden. De fee maakt Thomas (per ongeluk, zo blijkt later) wakker en inspecteert zijn mond uitvoerig. Thomas heeft echter geen melktanden meer, dus gaat de fee zonder tanden weer door. Hoewel, ze eist wel dat Thomas melktanden voor haar regelt.
Met angst doordrenkt besluit Thomas op zoek te gaan naar een melktand. Op het schoolplein ziet hij een jong meisje met een wiebeltand. Bepaald niet subtiel ramt hij de tand eruit en neemt 'm mee naar huis. Zal de tandenfee tevreden zijn met dit exemplaar?
De Nacht van de Tandenfee is niet zomaar een griezelboek. Het vertelt namelijk het verhaal vanuit vier perspectieven. De Wolf wil zo aandacht schenken aan het feit dat meerdere perspectieven ook meerdere motieven herbergen. Op basis van de intro van deze recensie ga je er vanuit dat tandenfeeën slecht zijn, maar is dat wel zo? Waarom gaan ze op tandenjacht?
Het werken met meerdere perspectieven is niet altijd even gemakkelijk, maar door de hoofdstukken duidelijk in te leiden én soms ook vanuit de schrijversrol even de situatie in kaart te brengen met een aparte bladzijde, slaagt Bart de Wolf erin om het verhaal voor 9+ toegankelijk te maken. Het schenken van extra aandacht aan de motieven geeft het verhaal extra gelaagdheid.
Al met al is De Nacht van de Tandenfee nog best een bloederige aangelegenheid. Bart de Wolf schuwt niet om best wat gruwelijke scenes in het boek te stoppen, zonder nergens écht over het randje te gaan. De hoofdrolspelers laten daarnaast allemaal op hun eigen manier een vorm van moed zien, en dat is nou net wat je nodig hebt om deze titel voor het slapengaan te lezen.
